วันพฤหัสบดีที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ถึงใครคนหนึ่ง คนพิเศษของฉัน

 

แต่ฉันไร้ค่า นอกสายตาเธอเสมอ

 

กำลังจะผ่านช่วงเวลาอันโหดร้ายไป สองวันแล้วสินะ   กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวินาทีมันยากเหลือเกินเขียว  ความพยายามที่จะอยู่อย่างไม่คิดถึงเธอ  มันยากจริงๆ 

ขอเพียงอย่าว่าง  เพราะถ้าว่างเมื่อใด  จะต้องคิดถึงเธอเมื่อนั้น   ความทรมานนี้มันเลื่อนลอยยากเกินแก้ไข  เวลาไม่สามารถช่วยอะไรได้  นอกจากบ่อยเวลาให้ผ่านไปวันๆ

วันพุธที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ของหนัก ที่่เราเรียกว่า "รัก"

ของหนัก ที่่เราเรียกว่า "รัก"

หากรัก . . เปรียบเหมือนปุยเมฆก้อนน้อย
ปรารถนาให้สายลมพัดพาล่องลอย . .. ไปสุดฟ้า
ไปก่อตัวเป็นฝนพรำรดต้นไม้ ~ ใบหญ้า
หายเจ็บแล้วรีบให้ลมหอบพัดกลับมา . . . ในอุ้งมือเธอ



แต่รัก . . . กลับเป็นเหมือนของหนัก ~ หนักที่ถูกทับถม
เหมือนกรวดหินที่ถูกคลื่นซัดจม . . . อยู่เสมอ
ดำผุด . . ดำว่าย . . อยู่ในวังวนซึ่งหาทางออกไม่เจอ
รักจึงเป็นสิ่งสวยงามเลิศเลอ . .. ที่ทำให้ฉันน้ำตาเอ่อ . . ทุกวัน~*




เครดิต...By   บ้านริมโขง